کاربرد فناوری WiMAX در استفاده از اینترنت

نوشته: شروین هادی نژاد

  براى دسترسى به اينترنت، سه راه مطمئن و شناخته شده وجود دارد.

   دسترسى باند پهن (Broad Band) كه معمولاً مودم كابلى و DSL براى دسترسى خانگى و خطوط پرسرعت T1 و T3 براى ادارات مورد استفاده قرار مى گيرد.

    دسترسى WiFi كه كامپيوترهاى روميزى و به خصوص لپ تاپ ها مى توانند در اين روش، با استفاده از امواج رساننده داده هاى اينترنتى، با شبكه جهانى در ارتباط باشند.

   روش دسترسى از طريق خط تلفن (Dial up) كه در كشور ما معمول است يك كاربر مى تواند با شماره گيرى، يك خدمات دهنده اينترنتى و اتصال به ISP ، با سرعتى به مراتب كمتر از دو روش گذشته (و هزينه هاى مقرون به صرفه تر) با اينترنت در ارتباط باشد.

   دو روش پيشين نيز هر كدام در كنار مزاياى مشهودى كه دارند واجد نقايصى هم هستند. مثلاً در روش هاى دسته بندى شده در دسترسى باند پهن (مثل T1، ۳T و DSL )هزينه بالاى دسترسى و همچنين عدم امكان استفاده از رایانه های قابل حمل نقص به شمار مى آيند. همچنين در روش بى سيم WiFi كه در آن دسترسى نسبتاً سريع (در مقايسه با Dialup ) به همراه امكان حركت متصل شونده فراهم شده است، برد كوتاه امواج و نيز سرعت پائين (در مقايسه با T3 و DSL ) خوشايند نيست.

  حال فرض كنيد دانشمندان توانسته باشند روشى را براى دسترسى به اينترنت فراهم كنند كه مزاياى تمام روش هاى پيشين را داشته باشد و هيچ كدام از نقايص آنها را هم نداشته باشد!

  اين ايده ی هيجان انگيز و رويايى اكنون جامه عمل پوشيده و با نام WiMAX در دنياى فناوری حضور دارد.

  WiMAX چيست?

  WiMAX يك روش بى سيم فوق العاده سودمند و انقلابى در زمينه ی دسترسى تمامى كاربران (در هر سطحى) به اينترنت است. اين نام از حروف اول كلمات Worldwide Interoperability for Microwave Access "خدمات دسترسی پرسرعت بی سیم"گرفته شده و همانگونه كه از نام آن پيدا است، راه حلى براى دسترسى به اينترنت از طريق امواج مايكروويو است. طراحان و مهندسان اين روش برآن هستند تا در آينده اى نزديك، دسترسى بى حد و مرز به اينترنت را براى تمامى كاربران تا حد دسترسى به تلفن همراه آسان كنند و همانگونه كه اكنون در اغلب كشورهاى جهان، داشتن و استفاده از يك تلفن همراه، به پديده اى معمولى بدل شده است، دسترسى آسان و نامحدود به مكان به اينترنت، براى همگان حاصل شود.

  WiMAX در آينده ی بسيار نزديك، اينترنت را در كنار شبكه ی مخابراتى قرار خواهد داد و چنان انقلابى را در اين زمينه به وجود خواهد آورد كه روشن كردن اكثر كامپيوترهاى قابل حمل، خانگى و يا خاص، مساوى با اتصال آنها به اينترنت باشد. اين استاندارد از طرف IEEE معتبر شناخته شده است.

  طرز كار WiMAX

  WiMAX از نظر استفاده از امواج مايكروويو براى دسترسى مستقيم كاربران به اينترنت، تا حدود زيادى شبيه WiFi است، با اين تفاوت كه سرعت آن بسيار بالاتر و برد آن به طور چشمگيرى وسيع تر است، به طورى كه سرعت آن را با خطوط پرسرعت با پهناى باند وسيع (نظير T3 و DSL ) و برد امواج آن را با تلفن همراه می توان مقایسه کرد. از نظر گستردگی شبكه نيز با هيچ كدام از مقياس هاى شناخته شده ی شبكه قابل مقايسه نيست و حتى از مقياس MAN (شبكه هاى شهرى) که در حال حاضر بزرگترين مقياس شبكه هاى يكپارچه است هم به مراتب وسيع تر است.

  اين سيستم از دو بخش كلى تشكيل مى شود:

   برج واى مكس (WiMAX tower) كه بيشترين شباهت را به برج هاى مخابراتى دارد و قادر است تا شعاع 50 كيلومتر مربع را تحت پوشش خود بگيرد.

   گيرنده ی واى مكس (WiMAX receiver) شامل آنتن گيرنده امواج مايكروويو كه مى تواند برحسب موقعيت گيرنده ی، از يك قطعه ی كوچك گيرنده ی WiFi در يك لپ تاپ تا گيرنده ی فرستنده ی داخلى در يك اداره متفاوت باشد.

  برج WiMAX مى تواند به طور مستقيم و با يك پهناى باند بالا (مثلاً خط T3 ) با اينترنت در ارتباط باشد و امواج را به كاربران و يا برج بعدى انتقال دهد. با توجه به گستره ی بالاى هر برج (50 كيلومتر مربع) با ايجاد برج هاى متعدد در انتهاى محدوده ی تحت پوشش يك برج ديگر، مى توان محدوده ی قابل توجهى را _ مشابه با سيستم تلفن همراه غير ماهواره اى _ تحت پوشش قرار داد. كاربرانى كه هم اكنون از سيستم WiFi براى اتصال به اينترنت استفاده مى كنند به خاطر تشابه استفاده از سيگنال ها، احتمالاً مى توانند از WiMAX نيز استفاده كنند. هرچند كه تجهيزات دريافت امواج WiMAX در حال حاضر متفاوت با WiFi است.

  چرا WiMAX

  دسترسى «اينترنت بى سيم» هم اكنون از طريق فناوری WiFi ميسر است و ممكن است اين سئوال به نظر برسد كه چه لزومى به ابداع يك فناوری ديگر در اين زمينه است. آيا اگر فقط مشكل برخى از اشكالات سيستم WiFi است، نمى توان با بهسازى اين سيستم به همان چيزى كه WiMAX مدعى آن است دست يافت؟ نگاهى به تفاوت هاى WiMAX و WiFi نشان مى دهد كه به رغم تشابه اين دو روش در استفاده از امواج مايكروويو براى تامين دسترسى اينترنت براى كاربران، WiMAX و WiFi دو سيستم جداگانه هستند.

  WiFi اتصال بى سيم را با بردى كوتاه، حداكثر در حد محوطه ی يك فرودگاه، نمايشگاه يا كافى شاپ (نهايتاً در سطح 30 تا 100 متر مربع) برقرار مى سازد. در حالى كه در WiMAX صحبت از اتصال بى سيم دست كم در حد يك شهركوچك است (چيزى در حدود 50 كيلومتر مربع). گذشته از اين حداكثر سرعتى كه فناوری WiFi براى كاربران فراهم مى كند، سرعت دانلود 11 مگابايت در ثانيه است و اين در حالى است كه كاربران فناوری WiMAX با سرعت شگفت انگيز 72 تا ۱۰۰ مگابايت خواهند توانست داده ها را از اينترنت دانلود كنند (به اين ترتيب امكان تماشاى يك فيلم با كيفيت بالا از اينترنت- كه سرعتى حداقل برابر با ۱۰ مگابايت در ثانيه نياز دارد- براى كاربرى كه در حال حركت با يك لپ تاپ است به راحتى ممكن خواهد بود).

  تفاوت عمده ی ديگر WiMAX با WiFi ، روش هاى دسترسى با پهناى باند بالا و ارزان بودن آن است كه هرچند تا رسيدن به اين مولفه، راه زيادى مانده است ولى يكى از اهداف طراحان آن است. «ارزان بودن» يا حتى «زياد گران نبودن» چيزى است كه برآورده شدن آن مى تواند تمام فناوری هاى رقيب WiMAX را از ميدان به در كند.

  طرح مشکل

  WiMAX در دو جا با مشكل روبه رو است. اول آن كه اين سيستم بى حد و مرز مى تواند امنيت دولت ها را به خطر اندازد و به همين خاطر از هم اكنون يك تهديد امنيتى براى حكومت ها به شمار مى رود. از اين رو، به موازات تامين لوازم تكنيكى آن مسائل حقوقى WiMAX نيز احتياج به حل دارند. مسئله دوم تامين هزينه ی WiMAX است كه براى آن راهكار منسجم و مشخصى ارائه نشده است. آيا بايد مانند تلفن همراه با آن برخورد كرد و از مشتركان هزينه اتصال را برحسب مدت دريافت كرد و يا همچون ISP هاى بيشتر كشورها، هزينه اشتراك ثابت از مشترى اخذ كرد؟ يا... پاسخ هرچه باشد از نظر كاربران زياد مهم نيست. اگر «ارزان بودن» تامين شود!

  منبع:
  1- http://www.wimax.com/education/wimax/what_is_wimax
  2- http://www.wimax.com/education
  
back
طراحي شده توسط مرکز خدمات کامپيوتري دفتر برنامه ريزي و تاليف کتب درسي